Abdurrahman Şeref Efendi, Osmanlı Devletinin son dönemleri ile Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarında idarî ve eğitimle ilgili önemli görevler üstlenmiş bir Osmanlı aydını. Aynı zamanda son vak’anüvis, yani devletin görevlendirdiği son “tarih yazıcısı”. Mekâtib-i Âliye’de (Yüksek Okullarda) okutulmak üzere hazırladığı Târîh-i Devlet-i Osmaniyye (Osmanlı Devleti Tarihi) adlı bu eserini, çok geniş bir kaynak taramasıyla yazmıştır. Osmanlı tarihini İslâm tarihi içinde bir bütünün parçası olarak gören yazar eserini, “millî tarih” bakış açısıyla kaleme almış. Olaylar ve kişilerle ilgili olarak kaynaklarda yer alan bilgileri aktarırken ayrıntılara girmekten kaçınmış, ancak eserin kuru bir “olaylar ve kişiler tarihi” olmaması için sosyal açıdan da değerlendirmeler yapmıştır. Son dönem tarih ders kitaplarındaki “savaş tarihi” olarak görünen manzaranın aksine, eserde Osmanlı tarihi “sosyal tarih” anlayışı içersinde planlanmış, olaylar ile tarihî şahsiyetler İbni Haldun’un tarih anlayışı esas alınarak “sosyal çevresiyle birlikte” anlatılmıştır. Bu anlamda Osmanlı devlet teşkilâtı, ilmî ve edebî kişi ve çevreler, güzel sanatlar, ekonomik durum vb. “sosyal çevre” eserde ayrı bölümler halinde işlenmiştir. Bu yönleriyle eser, günümüz orta ve yüksek öğretim müfredatında başvuru kaynakları arasında yer almayı hak edecek özellikte ve niteliktedir.

“Kuzeye doğru gökyüzünün rengi biraz açılmış ve ufukta ince bir pembe çizgi oluşmuştu. Okyanus gölün yüzeyi köpüklenmeye, İrma’da hıçkırır gibi hafif sarsıntılar duyulmaya başladı. O arada bir an için bir gökkuşağı belirdi ve kayboldu.”

Her an değişkendir deniz, gündüzü gecesi birbirini tutmaz. Karaya ayak basmadan geçer günler. Eski zaman gezginlerinin serüveni misali rüzgârın, denizin nabzı tutulur. Kuzey Atlantik’i, Saint Lawrence Irmağı’nı ve Büyük Gölleri bir şileple geçen Ömer Bozkurt’un yazdığı Güverte Güncesi doğa gözlemlerinin gemi yaşamına ilişkin gözlemlerle iç içe geçtiği, alışılmadık bir yolculuğun seyir defteridir.