İstanbul aşığı Sermet Muhtar Alus’tan bir “şehir romanı”... 1935 yılında Cumhuriyet’te tefrika edildikten sonra arşivlerin tozlu raflarında unutulan bu kadri bilinmemiş eser, İletişim Yayınları tarafından günışığına çıkarılıyor. Sermet Muhtar, hem yazıp hem resimlediği bu güzel eserinde İkinci Abdülhamid sonrası İstanbul’unu, “o devrin eşi emsali bulunmaz kaldırım kabadayısı, Onikiler denilen haşerat güruhunun reisi ve elebaşısı Arap Abdullah’ın maceraları eşliğinde anlatıyor. Galata balozlarında içip dağıtmak, Çiçekçi’deki koltuklara bir kaçamak yapmak, Çukurçeşme’deki semai kahvelerinde mani atışmalarını izlemek, Ortaköy’deki yangın yerini seyretmek ister

Tanrı'yı Beyazperdede Öldürmek

Sanat bir yanılsama mıdır yoksa ezoterik ve gnostik sembolleri “derinlik” diye yutturan, imgelemi “gerçeklik” diye pazarlayan bir aldatmaca mı? Eğer öyleyse, sanat sadece göz boyamaktan ibarettir. Oysa biz bu kitap boyunca bambaşka bir hakikatin izini sürdük: Sanat, ruhu ölüme hazırlar.
Bu iddiaya karşı çıkacak olanlar, önce burada incelenen filmlerle hesaplaşmalıdır. Çünkü sanat ölümle yüzleşmek değilse, neden bu filmlerin merkezinde Tanrı vardır? Neden insanla Tanrı arasındaki çatışma, neden bilimin Tanrı’yı ikâme etme arzusu sinemanın kalbinde tekrar tekrar yankılanır? Eğer sanat başka bir şey olsaydı, bu filmler kendi varlıklarıyla kendi sözlerini yalanlamaz mıydı?