İktisat ideolojisinin en dogmatik ve saldırgan mezhebini oluşturan neo-liberalizm, 1980'lerde bir çığ gibi tüm dünyayı kapladı. Bu dalga kapitalizmde de ciddi dönüşümlere yol açtı. Sosyal adalet amaçlı büyüme hedeflerinin gündemden kalkmasına, yeni bir Ortaçağ veya vahşi kapitalizm görünümü sunan malî sermaye birikimi rejiminin küreselleşerek toplumlara egemen olmasına tanık olundu. Neo-liberal söylem, yeni bir sınıf hegemonyasının küstah diliydi. "Hâkim ve düzenleyici piyasalar" tehdidiyle, toplumun iktisadı denetleme ve yönlendirme talepleri bastırılıp, susturulmaya çalışıldı. Kitapta toplanan yazılarında İnsel, bu yeni hegemonyanın oluşumunu, dile getirdiği vaatleri ve bunların gizlediği gerçekleri ele alıyor. Yazılar, yaşanan bu süreç esnasında bir karşı çıkış belgesi niteliği taşıyor; neo-liberalizmin etkisinin azaldığı, karşı hareketlerin geliştiği bu dönemde bu kâbustan uyanmak için yeniden okunmayı hakediyor.

İki milyon yıllık bir geçmişi olduğu söylenen insanoğlu, arz yuvarlağı üstünden gelip geçerken, değişik düzeylerde ve değişik koşullanmalar içinde yaşadığı "hayat"ı; hem anlamaya hem de anlatmaya çalıştı durdu. Bu tür uğraşların binlerce yıldan bu yana en tepeye çekilmiş bayrağıdır tiyatro... Neden bu tepeye çekilmiş bayrağıdır? Hem insanı, hem de onun hayat ortamını, sahne üstünde ve ramp ışıkları altında, beyinsel bir mimarlıkla kendi isteğine göre yeniden yapılandırdığı için... Çağdaş uygarlık dediğimiz, insanlığın günümüzdeki gelişmişlik düzeyinden, tüm geçmişiyle tiyatro sanatını çıkardığımız zaman geriye ne kalır bilir misiniz? İnsanlık dünyasından tüm aynaları çıkardığımız zaman geriye ne kalırsa o...