Yaşadığımız mekanlarla ilişkimizi genellikle kişiselleştirmeyiz. Mekanla ilişkimiz koşullar hatta zorunluluklar üzerinden gerçekleşir nedense çoğu zaman. Osmanbey ile bir ilişkimiz vardır çünkü iş yerimiz oradadır. Ataköy’e aşinayızdır çünkü orada ikamet ederiz. 
Gündelik hayatımızda, çoğu zaman öz irademiz dışında aşina olduğumuz insanlar vardır. İşyerindeki iş arkadaşları, komşular aşina olduğumuz kişilerdir. Ama bir de dostlarımız vardır. Onları tanıdıklarımızdan, aşina olduklarımızdan ayırt ederiz hep. Mekanlarla dost olmayı ise pek aklımıza getirmeyiz. 
Aslında mekanlarla, şehirlerle, semtlerle de dost olunabilir. Hatta bir mekana aşık bile olunabilir. Yaşadığımız mekanla ilişkimiz işlevselliğin ötesinde halis bir kişisel deneyim kılınabilir. Ama öncelikle bunu istemek, hissetmek, arzulamak gerekir herhalde. 
Önsöz’den...

Bir karnaval yaşanıyor bu öykülerde. Sürprizlere açıksanız, çekinecek bir şey yok; biraz şaşıracak, biraz eğlenecek, biraz da hüzünleneceksiniz. Yazar, düşlerin gerçeklerle örtüşürken çıkardığı hüzünlü sesi ironik bir zekayla bastırmaya çalışırken, eğer düşünmek isterseniz bu size kalmış. Neler yok ki bu kitapta! Tanrı, Şeytan, Azrail...Erkek, kadın, aşk... Kargalar, tırtıllar, salyangozlar... Sahte kabuslar, sanal anlatılar, zaman yolculukları...