“Keşke dişli bir kadın olsaydı. Dengesiz, buhranlı davranabilseydi, bir deliyi bile kaçıracak kadar manyaklaşsaydı. Sakin, uyumlu bir kadındı, kimseyi incitmemişti, başkalarının önceliklerini gözetmişti. Belki kendini incitmek de kötülüktü. Sırf bu sebeple kötü kadındı belki. Bunca susması, durması, basiretsizliğindendi, belki onda gelişmemiş bir ahlak açığı veya toplumsal rolünde olgunlaşmamış bir köşe vardı.”
Annenin ölümü, beş kardeşi pek yakında yıkılacak aile evinde bir araya getirir. Abla Yaprak’ın huzursuz kumandasında geçirilen bir hafta sonunda, yaşarken kendini ele vermeyen annenin ufak tefek sırları ortaya çıkar. Yaprak, annesiyle ne çocukken ne de o ölüme giderken kurabildiği yakınlığı anlamlandırmak peşindedir. Anneyi ve yıllar önce bir deniz kazasında ölen kaptan baba ile annenin arasındaki tuhaf ilişkiyi çözebilmek için çocukluk anılarının parçalarını birleştirmeye çalışır…  
Sana Kim Sarılacak ağaç gibi ayakta durmaya çalışan bir kadının, yakınlaşma fırsatını kaçırmış bir anne kızın çarpıcı hikâyesi.

“Adamın aynaya yaklaştırdığı yüzünde belirgin bir yaşlılık ifadesi vardı. Aynada yaşlı bedeninin küçüldüğünü ve gençleştiğini gördü.
Bedenini aynanın önünde bırakarak geçmişe doğru bir zaman kayması yaşadı. Aynanın içinden dışarıda duran yaşlı bedenine baktı bu kez. Yaşlı bir adam, orta yaşlı bir adam, genç bir adam ve bir çocuk geçti aynanın sırlı derinliğinden...
Bin dokuz yüz seksenli senelerde hayat mevsimlerin döngüsüyle şekillenir, günlerin nasıl geçeceği bulutlardan belli olurdu.”