21. yüzyılda bilinmeyen bir ülke... Elle tutulamaz, gözle görülemez bir gerçekliğin koridorlarında cirit attığı Devlet Araştırma Hastanesi’nde bulmuştur kendini Ali Z. Yanında kimliği yoktur, çantasını kaybetmiştir. Üstelik oraya nasıl geldiğini de hatırlamamaktadır.
 
Ali Z., Sistem adlı yapay zekânın yönettiği akıllı hastanenin alt katlarına 
doğru indikçe sadece Devlet Araştırma Hastanesi’nin değil kendi geçmişinin sırlarını da keşfedecektir. Herkesin her şeyi bildiği ya da bilir göründüğü, bütün sırların ketum gevezeliklerle örtüldüğü bu garip dünyada, numaralandırmış dosyalar, soğuk makinalar, yapay bir manzaraya bakan pencereler arasında çıkış yolunu arar Ali Z.
Birey ile Sistem, başkaldırı ile itaat arasındaki o amansız çelişkide vücut bulan bu dünyada ÇIKIŞ YOK’tur!
 
Mehmet Açar’dan “Toplum mühendisliği” üzerine gizli deneyler, derin devletin günahları, beynin sırları, bilinçdışı, hafıza ve rüyalar üzerine, ironi duygusunun eksik olmadığı Kafkaesk bir roman.

"Hüsamettin Bey'in son otuz yılda okuduğu sadece vergi kanunlarıyla, bakanlık tebliğleriydi. Yazarları, çatık kaşlı, somurtkan, ciddi adamlardı. Oysa öykü ya da roman yazarları, kadın olsun, erkek olsun, ciddi insanlar değillerdi. Düş orospularıydı. Kötü yola düşmüşlerdi. Ama, el sürdürmez bakirelere benzerlerdi. Bazıları gerçekten bakireydi. Ama fahişe tavırları takınırlardı. Tek tük olsa da, bunların bir de düzgün olanları vardı. Ne var ki, bunlar da keçiboynuzuna benzerdi. Ürettikleri bir damla balı tatmak için, bir çeki odun çiğnemek gerekirdi. Kafa sağlığına sahip öykü ya da roman yazarlarına, tarih içinde henüz rastlanmamıştı. Roman okumayı hafiflik saydığı için, Hüsamettin Bey bu tımarhane tarikatından uzak yaşadı." Bir muhasebecinin yaşamını konu alan bu romanda da, bütün öykü ve romanlarında olduğu gibi Yiğit Okur, hüzünle kahkahayı atbaşı koşturuyor.