"(...) Buyruğunu geçiriyor dile, hem de dili zorlamadan, incitmeden. Onun elinde dil, öz kokusunu yitirmeden genişliyor, zenginleşiyor. Bay Yıldırım Keskin, Frenk yazarlarından hangilerini okuyarak yetişmiş, bu ustalığı edinmiş bilmek isterdim. Gide'i okumuştur belki, daha çok Gide'i, son yirmi otuz yılında yazdıklarını, ilk yılların Gide'ini. (...) Niçin ille yenilerin etkisini arıyorum onda? Belki de Sthendal'den, Rousseau'dan, Voltaire'den, La Bruere'den öğrenmiştir yazı yazmayı." - Nurullah Ataç- "Yıldırım Keskin, anlatılarında, topluma içinden bakan birinin gözlemci-gerçekçi tavrıyla dikkati çeker. Günümüz insanının, kentin karmaşasındaki yaşamsal serüveni, içte ve dıştaki çatışmaların yansıdığı durumlar onun roman ve öykülerinde derin anlamını bulur. Yalın gerçekçi bir bakışla dile getirdiği her bir sorunsalı, kurduğu dil evreninin akıcılığı içinde çarpıcı kılar... Okuru avucunun içine almasını bilen bir kurmaca ustasıyla yüz yüze olduğunuzu hisserdisiniz o an." - Feridun Andaç- (Tanıtım Yazısından)

...Gerçekte bu kitap başlıyor sayılmaz. Bitiyor da sayılmaz. Başlıyor gibi görünüyorsa da bir yerde (1984), başladığı yer orası değil. Hiçbir yer. Bittiği yer de bir bitiş değil. Hiç olmazsa, bilebildiğimce, henüz değil. İkisinin arasındakilerse günlerin birbirini izleyişine uymuyor. Başlarmış gibi göründüğü yılın ardından gelen bölümler, yıllar önceden de olabilir, sonradan da. Adı üstünde: "Günsüz Günce". Öyleyse, okura bir öneri: baştan sona okunması gerekmez bu kitabın. Sondan başa okunması da gerekmez. Oradan buradan okunması iyi olur. Ama her okur özgürdür bildiği, dilediği, alıştığı gibi okumaya. Okumamaya da. Okunmayacaksa, dilerim ki rafta dururken sırtı dışarıya doğru olsun kitabın. En azından adım görünür böylece...