İlgili denemeleri yazarken mümkün olduğunca farklı tarihsel noktalara değindim. Bunun yanında, günümüzün sorunlarını aktarmaya çalıştım. Bu doğrultuda, hem ülkemizin hem dünyanın içinden çıkamadığı kimi bunalımlara dikkat çektim. Aslında, tüm yazıların içeriği birçok yönden benzeşmektedir. Hepsi okunduğu takdirde, bu rahatlıkla anlaşılabilecektir. Zamanın başlamasıyla beraber, her canlı gibi insan da bir büyük mücadelenin içine girmiştir. Fakat bir süre sonra her şey daha karmaşık hale gelmiş ve ortak iyilik için gerekli temel değerler unutulmaya yüz tutmuştur. İşte bu yazıların ana dayanağı bu gerçeklikten beslenmekte ve bu çarpıklığı kıyasıya eleştirmektedir. Söz konusu gidiş iyiye doğru değildir. O halde, bunu değiştirmek gerekir. Bu denemeleri oluştururken, ülkemizin karşı karşıya kaldığı tehlikelerin özüne dokunmaya gayret ettim. Küresel ölçekli gelişmeleri anlatan yazılar ise dünyada yalnız olmadığımızı hatırlatmaktadır. Şu kesindir ki düşünce tarzımızı sorgulamamız pek lüzumludur. Türkiye'yi ve dünyayı birbiriyle sürekli etkileşim içerisinde olan varlıklar biçiminde düşünürsek, o vakit isabetli ve yararlı bir genel kanıya varmak daha olası olacaktır. Umuyorum ki yazdığım denemeler bir nebze de olsa zihinleri açacak ve çözüm yollarını bize gösterecektir. Ulusumuzun ve insanlığın esenliğe kavuşması için belli ortak paydalarda uzlaşmak ise bir ön koşul niteliğindedir. Peki, bunlar neden iyilik, sevgi ve paylaşım olmasın? Tarih boyunca hiç denenmemiş böylesi bir insancıl bakış açısı belki de tek kurtuluşumuz olacaktır. (Tanıtım Bülteninden)

Ada'nın bir yerinde, Tepeköy'deki evde genç bir kadın, onun gidişinden sonra her gece gün ağrana dek camın önünde oturup karanlığı seyredecekti. İskemlesine ilişip şalına sıkıca sarınacak; birlikte geçirdikleri her anı defalarca hatırlayacak; geceye onun adını fısıldayarak öne arkaya sallanarak yüreğinde sessiz ağıtlar yakacaktı. Her sallanışında, oturduğu iskemlenin bacakları gıcırdayacak; her gıcırtı bir inlemeye, bir yakarışa dönüşecekti.

Onu hiçbir zaman unutmayacak; hep mektuplar, şiirler yazıp yollayacak; hep döneceği günü bekleyecekti.