Tanrı'yı Beyazperdede Öldürmek

Sanat bir yanılsama mıdır yoksa ezoterik ve gnostik sembolleri “derinlik” diye yutturan, imgelemi “gerçeklik” diye pazarlayan bir aldatmaca mı? Eğer öyleyse, sanat sadece göz boyamaktan ibarettir. Oysa biz bu kitap boyunca bambaşka bir hakikatin izini sürdük: Sanat, ruhu ölüme hazırlar.
Bu iddiaya karşı çıkacak olanlar, önce burada incelenen filmlerle hesaplaşmalıdır. Çünkü sanat ölümle yüzleşmek değilse, neden bu filmlerin merkezinde Tanrı vardır? Neden insanla Tanrı arasındaki çatışma, neden bilimin Tanrı’yı ikâme etme arzusu sinemanın kalbinde tekrar tekrar yankılanır? Eğer sanat başka bir şey olsaydı, bu filmler kendi varlıklarıyla kendi sözlerini yalanlamaz mıydı?

Benim geçmişim, tekrar izlemek istediğim eski 'filmler'le doludur. Bunlar içinde Dram, Trajedi, Komedi, Polisiye, Şiddet, Romantik, Duygusal ne tür ararsanız vardır! Örneğin, Demokrat Parti'nin önlenemeyen yükseliş ve düşüşü, Küba Devrimi, Che'nin öldürülüşü,68 Paris olayları, Vietnam Savaşı, Endonezya soykırımı, Allende'nin Şili'si, Bardot, Delon, Gabin'in Paris'i, Giacometti, Modigliani, Mübin'in Montparnasse'ı, Palme'nin öldürülüşü, Yaşar Kemal'in Çukurova'sı ve daha niceleri... Olayların tarihlerini bulmaya çalışırken, kendi yaşımı hatırlamak talihsizliğini de yaşar, ama herkesin rüya ve kabularında görebileceği, çağımızın önemli olaylarına tanık olabilme fırsatını yakalayabildiğimden kendimi şanslı sayarım! ..

Göz Tanığı Kulak Misafiri'nde Yaşar Kemal'in deyişiyle 'dünyanın öbür ucundaki adam', Güneş Karabuda, İzmit'teki çocukluk yıllarından bugüne dünyanın dört bir yanındaki tanıklıklarından enstantaneler sunuyor. Her zamanki duyarlığı, mizah duygusu ve renkli üslubuyla.