'Nasıl bilmem ki? Ellili yılların ortasında, Ihlamur Bayırı'ndaki tek tük yapılardan birinin en üst katında, arka pencereleri dutluklara baka yarı çıplak bir salonda, Sarah Bernhardt'tan sonra tiyatro tarihinde ikinci kez Hamlet'i kadın olarak oynayan o genç kadın söylerdi bu şarkıyı bana: "Bu annemin şarkısıydı," derdi: "Yitti gençliğim, aşkın yitince." Elbette biliyordum. Onun istediği bütün şarkıları biliyorum. Ama içimden artık şarkı söylemek gelmiyordu. Bir akşam önceki hevesimin aksine, ne onunla ne onsuz hiç şarkı söylemek gelmiyordu içimden. Savaş hep sürecek, insanlar bitene dek. Ama insanlar bitince, O Zaman Kim Söyleyecek Şarkıları?' Yiğit Okur, üç romanından sonra ilk kez bir öykü kitabıyla çıkıyor okur karşısına. Dozu iyi ayarlanmış mizah, Yiğit Okur'un bildik ironisiyle birleşince, güldürürken düşündüren öyküler çıkmış ortaya. Anlattıklarında kendi yaşam çevresinden ve kişisel birikiminden yola çıktığı belli olan yazar, ustalıklı kurgularla son derece keyifli öyküler yaratmış.

Özgürlük şairi Tevfik Fikret'in romanı... Tevfik Fikret aklın ve bilimin egemenliğine, aydınlanmaya ve aydınlık günlerin geleceğine inanan bir şairdir ve kendinden sonra gelen kuşaklar için dürüstlük, özveri ve sessiz direnişin simgesi olmuştur. Dağılma sürecindeki Osmanlı İmparatorluğu'nun can çekiştiği bir dönemde yaşayan şair, önce Abdülhamit'in baskıcı yönetiminin, sonra da özgürlük vaadiyle gelip aynı baskıyı devam ettiren İttihatçıların yarattığı korkunun içinde yükselen gür bir ses olur. Aşiyan'a inzivaya çekildiği yıllarda ve hastalıktan günden güne eridiği sön dönemlerinde bile hiçbir güç onu susturamaz; her fırsatta gençliğe özgürlüğü haykırır. Onun gür sesi, gelecek kuşakların yarınlara daha umutla bakmasını ve karanlığı dağıtmak için savaşması gerektiğini anlatmıştır: Ufukları yine yoğun bir sis kaplamış olsa da, elbet sabah olacaktır!