Ada'nın bir yerinde, Tepeköy'deki evde genç bir kadın, onun gidişinden sonra her gece gün ağrana dek camın önünde oturup karanlığı seyredecekti. İskemlesine ilişip şalına sıkıca sarınacak; birlikte geçirdikleri her anı defalarca hatırlayacak; geceye onun adını fısıldayarak öne arkaya sallanarak yüreğinde sessiz ağıtlar yakacaktı. Her sallanışında, oturduğu iskemlenin bacakları gıcırdayacak; her gıcırtı bir inlemeye, bir yakarışa dönüşecekti.

Onu hiçbir zaman unutmayacak; hep mektuplar, şiirler yazıp yollayacak; hep döneceği günü bekleyecekti.

 

Eşref, Nafiz, Turgut Çulpan Üskudar'a vedia!

Ahval, etvar yönünden de herbiri bir bedia.

Üsküdar'da bu üç sırlı melamı-meşreb zevat,

Ehl-i Beyt-i Resulullah aşkında etti sebat.

Kimsecikler fark etmedi, kime oldular bende;

Erimişce yaşadılar cemiyettin içinde.

Kıldı Hikmet bu zevatı, bizatihı azızan;

Edebleri cihetiyle; pür temkin ve pür iz'an.

Hakk'ın lutfu olmuşlardı pek az bir muhibbana,

Bütün herkes aşık idi onlardaki rüchana.

Onlar için, bizatihi farksızdı zahir, batın.

Hatırası bile lütuf, bu mubarek zevatın.

Bu azizan Üsküdar'a vurulmuş bir mühürdü.

Vakt-i mev'ud dolduğunda, hepsi Hakk'a yürüdü.

Var mı hala Üsküdar'da onlar gibi Sırlı'lar?

Bunu bilmek, heyhat, muhal! 'Onlar', kendini sırlar.